Chińska filozofia
Chiny są krajem z wieloletnią tradycją oraz bardzo wielkim dorobkiem kulturowym. Tak samo jest w przypadku filozofii. Do najważniejszych nurtów filozoficznych można zaliczyć filozofię konfucjanizmu, taoizm, legizm, motizm, a także buddyzm.
Konfucjanizm jest to system religijno- filozoficzny, który został stworzony przez Konfucjusza w piątym wieku przed naszą erą. Należy on do klasycznych filozofii chińskich.
Taoizm jest jedną z najważniejszych chińskich myśli filozoficznych, która jest znana i popularna do dzisiaj. Mówi ona o zaakceptowaniu siebie takim jakim się jest, życiu w harmonii ze sobą oraz wszechświatem. Ważna jest medytacja, aby pogłębiać swoje życie duchowe, a także osiągnąć harmonię ducha.
Legizm bazuje na podstawie konfucjanizmu, którego jednym z najważniejszych przedstawicieli był Han Feizi. Rozwój tej myśli filozoficznej nazywanej również fajia przypada na okolice trzeciego wieku przed naszą erą. Opierał się na bezwzględnym przestrzeganiu prawa, nawet jeżeli jest niezgodne z naszymi poglądami o naturze moralnej.
Motizm powstał w piątym wieku przed naszą erą za sprawą Moziego. Dzięki temu nurtowi powstały jedne z pierwszych doktryn etycznych, a także politycznych. Głównymi zasadami jakimi kierują się motyści jest umiłowanie każdego człowieka oraz skrajny pacyfizm. Dużą wagę przywiązywano tutaj także do sił nadprzyrodzonych oraz ich wpływu na człowieka, a także otaczający nas świat.
Nie był on tak popularny jak taoizm czy konfucjanizm, lecz podobnie jak one miał wpływ na rozwój myśli filozoficznej w Chinach. Głównymi zasadami było dziesięć doktryn motyjskich, które mówią o naśladowaniu najlepszych, doskonaleniu się przez całe życie, wyzbyciu się agresji, trosce o ludzi, odrzuceniu przepychu, muzyki oraz luksusu, a także szacunku dla sił nadprzyrodzonych.
Buddyzm podobnie jak inne doktryny filozoficzne został zapoczątkowany około piątego wieku przed naszą erą. Filozofia buddyzmu chińskiego opiera się na czterech szlachetnych prawdach. Stan, do którego dążą buddyści to nirwana, czyli wyzbycie się wszystkich cierpień, a także wyzwolenie się z normalnego cyklu życia i śmierci. Ważnymi doktrynami są również twierdzenia, że wszystkie złożone zjawiska są nietrwałe, te które są oznaczone cierpieniem można uznać za splamione, a stan bez cierpień to nirwana.